Ay: Ocak 2011

Tıksırana Kadar

Alkol kullanmam. Alkol kullanmadığım için gençliğim boyunca mahalle baskısına maruz kalmış biriyim. İçince çağdaşlaşıverdiğini düşünüp, sizi çağdışı bulan zavallıların afra tafrası da cabası. Ama benim şahsi tarihim gerçeği değiştirmiyor. Türkiye’de içilen bütün içkiyi sadece nüfusun yüzde biri içse, içki içen herkes günde kabaca bir ufak içiyor demektir. Diğer bir deyişle, her gün yüz kişi bir

Sultan Süleyman Gibi Bir Galatasaray Başkanı

Sultan Süleyman Suriye’deki isyanı daha Manisa’dayken seziyor. Topların döküm teknolojisini kendisi akıl edip, savaşın stratejisini de masasının başında kendisi geliştiriyor. Matrakçıyı matrak oyununda yenmesini, göz kamaştırıcı mücevherler yapıp, can alıcı şiirler yazmasını saymıyorum. İlerleyen bölümlerde Sinan’a mimarlık, Bâki’ye şiir yazmayı öğrettiğini izlersek, şaşırmayacağız yani. Besbelli, Muhteşem Yüzyıl’ın yapımcıları, bir kahraman yaratmaya çalışıyorlar. Ben ise acımaya

Dinsizin Hakkından İmansız

Gencebay sahaya çıktığında, Türkiye’de televizyon ve radyoculukta devlet tekeli vardı. Her kaseti milyonlarca satan Gencebay’ı devletin televizyon ve radyosunda dinlemek mümkün değildi. Yasaktı. Buna mukabil Şenaylar, Ali Rıza Binboğalar filan yasak değildi. Hatırlıyor musunuz bu mümtaz sanatçıları? Zor hatırlarsınız, çünkü siz de kasetlerini filan almıyordunuz. Kimse almıyordu. Ama yine de, onların şarkılarını bile estetik bulan

Tunus, TT Arena, Ucube

Dünya sistemini üç yüzyıldır besleyen santraller hanidir tekliyor. Hiçbir şey eskisi gibi çalışmıyor. Derin dondurucular ise hepten iflas etti. Dondurucunun en ücrasına saklanmış olan Tunus bile çözüldü ya… Tunus mevzuu her açıldığında, Fransız kültürünün Türk çocukları ikircikli bir dille konuşuyorlardı. Müslüman bir ülkeyi övmeyi içlerine sindiremiyorlardı. Öte yandan sevgili Fransa’larının medeniyet götürdüğü bir ülkeydi Tunus.

Heykel

Sinema, dizi derken, bir de nur topu gibi heykel krizimiz çıktı. Bu da bana, sinema ile heykel arasındaki fark konusunda kafamı kurcalayan şeyleri paylaşma fırsatı verdi. Peşinen söyleyeyim, krize konu olan heykel hakkında bir şeyler söyleyecek değilim. Daha genel bir mesele var, onu tartışmak istiyorum. Salı günkü yazıyı, “madem beğenmiyorsunuz Süleyman’ın bu şekilde resmedilmesini, istiflediğiniz

Deli Süleyman

Lisede tarih dersinden bir ödev hazırlamak zorundaydık. Konu olarak Osmanlı tahtındaki delileri seçmiştim. İbrahim’in, Mustafa’nın yanına, Kanuni Süleyman’ı da eklemiştim. Hoca “bu nereden çıktı” diye sormuştu haklı olarak. “Kendisine kalan mirasa bakarsak, 46 yılda becerebildikleri pek akıllı işi değil” diye şımarmıştım. Tayin edici olanın hükümdar olmadığını, tarihi şartların ve sosyal dinamiklerin belirleyici olduğunu düşünüyordum. Süleyman’ın

Sinema

Bir vakittir, memleketin istikbali hakkında ümitli olmama sebep olan yegâne şeyin sinema olduğunu söyleyip duruyorum. Said-i Nursi’nin hayatını anlatan bir filmin vizyona girmesi de, bence, memleketin hayrınadır. Güneydoğuda yaşananları konu alan filmler yapıldı. Daha önce 6-7 Eylül olayları ilk defa perdede yansıdığında çok mutlu olmuştum. İletişimcilerle çevrili bir âlemde yaşıyorum. Bu filmler hakkında dile getirdiğim

Deming Gibi

Deming Amerikalı bir istatistikçiydi. Amerikalılar onu ciddiye almadılar. 1950’lerde Japonya’ya gitti. Büyük Japon mucizesinin mimarlarından biri oldu. Japonya’da birçok konferans verdi. Bir konferans dizisinde, dinleyiciler arasından altı kişiyi sahneye çağırırmış. “Siz işçisiniz,” dermiş, “işinizi size öğreteceğim.” Sonra da iki kişiyi çağırır “siz de kontrolörsünüz” dermiş. İş, içinde 800 beyaz, 200 kırmızı boncuk olan bir kavanozdan,