Dinçer Demirkent geçen gün Gazete Duvar’da “Yazıda açıklamaya çalışacağım iddiayı başta söyleyeyim” diyerek söylemiş: “Yüz yıl dönümünde Türkiye’nin kurucu çelişkilerine ilişkin bir tartışmayı başlatmak ve bunu ülkenin geleceğine ilişkin kurucu bir perspektif ile yapmak, mevcut siyasal ve anayasal boşluk üzerinde gerçek bir siyasal hat oluşturmanın koşuludur. Bugünün siyasetsiz, tartışmasız, Erdoğan’ın belirlediği gündemler içinde salınan, özneleşemeyen
Çocukken babası —artık koltukaltından mı, ellerinden mi hatırlamıyoruz— adamı askıya asmış. Size babanız benzer muamelede bulundu mu, bilmem. Ben yaşamadım öyle şeyler. Dolayısıyla da “böylelikle de filanca fena davranıştan kurtuldum” diyebileceğim bir şey yok hayatımda. Dolayısıyla da… Tahmin ettiğiniz gibi, muhtelif fena huylarım, fena alışkanlıklarım berdevam. Ağzımı doldura doldura küfür etmekten imtina etmem mesela. Mesele
Işık, ABD’deki ara seçimlerin ardından Financial Times’da yayınlanan bir analizi paylaşmış. Doğru anladıysam, Financial Times’a erişmek abonelik gerektiriyor, ben onun paylaştığı kısmın özetini geçeyim. İddia o ki, son seçim, bir vakittir sürüp giden bir eğilimi son kertesine taşıyıp, taçlandırdı. Yani, Cumhuriyetçiler, büyükçe yerleşim yerlerinin “tamamından” sürüldüler. Muhafazakârların kalesi olan —1861’de iç savaşın çıkış noktası
