Le Corbusier otomobillerin şehirler için çok büyük tehdit olduğunu yazmıştı. Haklı çıktı. Avrupa Şehir Şartı mesela, otomobillerin şehirleri nasıl öldürdüğüne dair uzun, kapsamlı ve dokunaklı bir girişle başlar. Ama… Le Corbusier’in tehdit olarak otomobilleri işaret ettiği metnin ana dayanağı, Paris’te belirmeye başlayan üç beş otomobilin sebep olduğu ölümlü trafik kazalarıydı. Avrupa Şehir Şartının girişinde otomobile
Nicholas Carr, on yıllık İnternet tecrübesinden yola çıkarak bir kitap yazmış. New Scientist de kitabı değerlendirmiş (https://www.newscientist.com/article/mg23130912-000-cramped-unpleasant-and-vulgar-is-this-the-internet-we-planned/?utm_source=NSNS&utm_medium=ILC&utm_campaign=webpush&cmpid=ILC%257CNSNS%257C2016-GLOBAL-webpush-internet). İnternet, bence, yaşamakta olduğumuz baş döndürücü değişim hızının müteharrik unsurlarının başında geliyor ve fakat kendisi kendi başına bir şey değil. Aynı zamanda, zaten değişmekte olan dünyanın değişiminin bir ürünü… Şöyle söyleyeyim: Eğer insanlık daha adem-i merkezi, daha asenkron,
Bildiğiniz fıkra ama üşenmeyin, bir daha okuyun. Hoca, Karakaçan’ın yularından tutmuş, oğluyla birlikte yürüyormuş. Onları gören bir köylü “cık cık,” diye söylenmiş, “akla bak, biriniz eşeğe binseniz ya.” Hoca hak vermiş söylenen köylüye, eşeğe binmiş. Giderlerken başka biri görmüş onları ve “koskoca adam,” diye söylenmiş, “kendisi eşeğe binmiş, ufacık çocuğu yürütüyor.” Hoca yine hak vermiş,
Liseden mezun olalı birkaç yıl olmuştu, daha üniversitede okuyorduk. Ankara Fen Lisesi Mezunları Derneğinin kurulmasına karar verilmiş, kuruluş toplantısına gittik. İki liste çıktı. Listeler adına yapılan konuşmalar karşılıklı olarak “revizyonistler”, “sosyal faşistler” suçlamalarıyla hararetlenince, “ne oluyoruz” dedi aramızdan birileri. Arada kalmışlardan alelacele bir liste çıkarıldı. Seçime gidildi. Bizim liste ile Dev-Yolcularınki berabere kaldı. Bu arada
19. Yüzyılın sonlarında görevli olarak Anadolu’ya yollanan bir Alman bürokrat, raporunun bir yerinde, mealen, “Anadolu köylüsü Hititlerden kalma yöntemlerle tarım yapıyor” diye yazmıştı. Bugün Anadolu’nun neresi nasıldır, bilmiyorum. Ama o tarihlerde, köylerin büyük bölümünde, binlerce yıl boyunca değişen biricik şey, muhtemelen altın sikkelerin üzerindeki damgadan ibaretti. O da artık kaç köylünün eline geçebiliyordu ise… Ha,
Anadolu Üniversitesinden emekli olmadan önce üst düzey idarecilik de yapmış olan bir pazarlama iletişimcisi arkadaşım var. Emekliliğini müteakip bir veda yemeği düzenlendi kendisine. O yemekte yaptığı konuşmada, ismini vermeden Büyükerşen’i kastederek, “birileri bu Üniversiteyi ben yaptım diyor,” dedi, “hâlbuki biz yaptık, hepimiz.” Konuşmadan sonra masadan masaya gezerken benim bulunduğum masaya da geldi, “nasıl söyledim ama”
Taşgetiren, hızla çığırından çıkan cadı avının “tabanda ciddi rahatsızlığa” sebep olduğunu tespit etmiş (http://haber.star.com.tr/yazar/sorulmasi-gereken-sorular/yazi-1139734). Güler misiniz, ağlar mısınız, siz bilirsiniz. Yani evet doğrudan öyle demiyor ama insanda kalan duygu, eğer tabanda rahatsızlık olmasa, yani iktidar riske girmese, alakasız insanların içeri atılması, suçsuz günahsız insanların zulüm görmesi Taşgetiren’in umurunda değil gibi… Yazı ibretlik. Daha girişte, olup
Berktay, dün sözünü ettiğim yazısının bir yerinde, yurtdışındaki arkadaşlarından gelen sorulara cevap olarak yazdığı bir metinden söz ediyor. O metinde, bazılarının demokrat olmayı bir öz gibi algıladıklarını söylemiş. Bu algıya itiraz ediyor ve “demokrasiden yana veya karşı olmak bize bahşedilen tanrısal bir öz değil” diyor. E, evet, tastamam öyle. İşçi sınıfının mesela bir özü yoktu.
Geziye çıkmadan hemen önce, üzerine yazılacak onca şey olup dururken, Murat Belge’nin bir yazısını (http://t24.com.tr/yazarlar/murat-belge/sokaklar-meydanlar,15296) vesile bilip kişisel bir durum tespiti yapmaya karar vermiştim. Telaş içinde fırsat olmadı, derken Halil Berktay aynı yazıdan yola çıkan bir yazı yazdı (http://serbestiyet.com/yazarlar/halil-berktay/ekin-eki-murat-neden-sokaga-cikamamis-713804). Kafamda kurguladığım şahsi hesaplaşma, Berktay’ın yazısıyla, bir hayli genişledi. Şöyle oldu: Kendimi Belge’ye göre konumlayarak anlatmaya
Güneydoğu sınırının güneyinde bir şeyler oluyor. Çok şeyler oluyor. Aslında galiba tarih yazılıyor. Şöyle uzaktan bakınca, ABD’nin Kürtleri satıyor olduğu intibaı edinmek kolay. ABD böyle bir şey yapar mı? Eh, herhalde yapabilir olduğundan şüphe eden yoktur. Yapıyor mu? Aydın Engin’den Amberin Zaman’a kadar, birbirinden hiç hazzetmeyeceğini tahmin ettiğim birçok kişi, dümdük söylemeseler de, ABD’nin Kürtleri
