“1990 Şubatına, Aum’un Temsilciler Meclisi seçimine girişine kadar izini sürebiliyorum. Asahara, Tokyo’nun o dönemde yaşadığım semtinde, Shibuya Ward’da koşuşturuyordu… Bu seçim kampanyasına şahit olduğumda ilk reaksiyonum görmezden gelmek oldu. Görmek isteyeceğim son şeylerden biriydi. Etrafımdakiler de benzer bir tepki gösterdi: Kendilerini görmüyormuş gibi yaparak Tarikatçıların yanından yürüyüp geçtiler… Neden o gün otomatik olarak gözlerimi Aum
Beşiktaş’ın bu gece Napoli deplasmanında maçı var. Dün, Tivibu’da Beşiktaş’ın Barcelona’yı 3-0 yendiği maçın tekrarı vardı. Barcelona o tarihlerde de büyük markaydı elbette ama o ilk grup aşamasından çıkamamıştı. O Barcelona karşısında Beşiktaş’ın yüzde yüz yirmisi, Barcelona’nın yüzde kırkını yenmişti. Maçı tekrar seyrederken hissettiğim kadarıyla Beşiktaşlı futbolcular, torunlarına anlatacakları bir şey yaşıyor olduklarının farkındaydılar. Eğrisi
Kürk Mantolu Madonna’nın filmi çekilecekmiş de, Beren Saat oynayacakmış ya… Eh işte, hikâyeyi benden daha iyi biliyorsunuz, magazin televizyoncuları canlı yayında bu haberi paylaşırlarken ortaya çıkmış ki, Madonna diye bildikleri, Amerikalı şarkıcı Madonna imiş. Kahneman’ın what you see is all there diye adlandırdığı halin bir uzantısıyla karşı karşıyayız, yani şaşırtıcı bir şey yok. Hepimiz gerçekliğin
Hâlâ çok saygı duyduğum, muhabbet beslediğim biri, her ikimiz de gençken, “elmas toprak altından çıkarıldığında,” demişti, “iyi elmastıraş ona bakar, nasıl kesilmesi gerektiğini anlarmış. Eğer iyi elmastıraş değilse, elmasa kendi istediği biçimi vermeye kalkarsa, elmas çatlarmış.” Elmas nasıl bir şeydir, elmastıraşlık nasıl bir bilgi gerektirir, bilmiyordum —bugün de bilmiyorum. Ama araştırmaya filan ihtiyaç hissetmeden, bana
Milli takımlar kategorisinde yarışan Terim’in keyfi takımı, İzlanda’ya yenildi. Terim’in keyfi takımı derken, Arda’nın, Burak’ın filan kadroya alınmamasını kastetmiyorum, kadro onlardan kurulduğunda da keyfi idi. Aslında keyfiliğin kimselere tuhaf geldiğini de zannetmiyorum, ne yani koskoca Türkiye Futbol Direktörü, takımı keyfine göre kuramayacak mı? (Keyfilik meselesi zaten, gücü ele geçirenin her şeye hakkı olduğu kabulünden alıyor
Demokrasi —uyguladığımız biçimleriyle— aşındı, bize yenisi lazım derken… Aklıma mesela İsviçre geliyor. İlk aklınıza gelen sebeple, yani temsili demokrasi yerine doğrudan katılım imkânı sağlayan referandumlar yüzünden değil. Aslında politikanın bir biçimde temsili kalması gerektiğini hissediyorum, bilmem artık öyle bir iklimde altmış yıl solumuş olmaktan mı kaynaklanıyor. Elbette temsil mekanizmaları türlü çeşitli ve her birinin muhtelif
1990’larda Boyner için demokrasinin hali ve istikbali hakkında bir rapor hazırlamaya çalışmıştım. O talep ettiğinden değil, o dinleyebileceği ve tartışabileceği için. Politikayı tahmin ettiğimden de çabuk bıraktı, benim de o raporu tamamlama motivasyonum kalmadı. (Boyner’in benim hazırlamaya çalıştığım tarzda şeyleri dinleyebilecek ve tartışabilecek biri olması, onu benim gözümde kıymetli bir politik aktör yapmaz/yapmadı. Politikacı dediğinin,
Moody’s Türkiye’nin kredi notunu düşürmüş. Fevkalade düşmanca bir tutummuş. Öyleyse, demek ki, bugüne kadar dostça davranıyorlarmış. Nedense? Ankara’nın göbeğinde bombalar patlıyordu, bütün dünya Erdoğan’a karşı bir olmuş, onu düşürmek için bu tür olaylar tezgâhlıyordu. Eh, şimdilerde olmuyor. Demek ki Erdoğan’dan artık —birkaç ay önceki kadar— nefret etmiyorlar. Yok hayır, yine bombalar patlatmaya teşebbüs ediyorlar da,
İki yıldır mesela Kanada’da yaşamış, memlekette neler olup bittiğinden bir biçimde hiç haberdar olmamayı başarmış biri olsanız, bugünlerde memlekete dönseniz, Anıtkabir’deki sakil çocuk parkı etrafında dönen kıyamete şahit olsanız, “vay memlekette her şey yoluna girmiş demek ki” duygusuna kolaylıkla kapılabilirsiniz. Kürt şehirleri bombalanırken, keyfi olarak insanlar içeri tıkılırken, barış isteyen bir bildirinin altına imza attılar
Şükrü Hanioğlu Sabah’ta, serinkanlı, aklı başında yazılar yazıyor. Ben mi yakıştırıyorum bilemem de, onca zibidinin fütursuzca bir yana çektiği topuzu dengelemek, teraziyi işe yarar bir araç halinde tutabilmek için çok yoruluyormuş gibi görünüyor. Bazen de çok eğleniyormuş gibi… Kimbilir belki hem yorulup hem eğleniyordur… Geçenlerde Abdülhamid hakkında yazmış (http://www.sabah.com.tr/yazarlar/hanioglu/2016/09/18/kultlestirme-ile-gunah-keciligi-arasinda-ii-abdulhamid). Yazmaya neden ihtiyaç duyduğunu anlamak zor
