İzmir Körfezinin ağzını kapatmasın diye Gediz’in yatağı değiştirilmiş ya, siyaset dediğimiz faaliyet de, sosyal akıntıların yatağını değiştirmek için yapılır. Gediz dağlardan, bayırlardan taşıdığı alüvyonlarla, verimli bir ova yapar. İyi ki yapar. Yerinde kalsa bir işe yaramayacak olan incecik toprak tabakasını kıyıya yığar. İşe yarayan bir tabaka imal eder. Siyaset de, teker teker bakıldığında fertlerde mevcudiyeti
Taşıdığı alüvyonlar İzmir Körfezinin ağzını kapatmasın diye, Gediz’in yatağı değiştirilmiş. Galiba Abdülhamit zamanında, nehrin denize daha kuzeyden ulaşması sağlanmış. Bursaspor taraftarların Beşiktaş’a duydukları öfke ırmağı da, Türkiye’de bir yığın şeyi tehdit ederek akmayı sürdürüyor. Ya yatağının veya muhtevasının değiştirilmesi gerekiyor. En başta Bursaspor olmak üzere, herkesin menfaatine olacak böyle bir değişiklik. Herkes de mutabık bu
12 Eylül sonrasında bir akşam, o yıllarda pek küçük olan yeğenim, annesine sormuş: “Hani iki adam vardı, her akşam televizyona çıkıyorlardı, ne oldu onlara?” Annesi kimden söz edildiğini anlamayınca, “hani, Karagöz ile Hacivat gibi iki adam” diye tarif etmiş. Demirel ile rahmetli Ecevit’in aniden kayboluvermesine mana verememiş, şaşırmış yumurcak. Demirel ile Ecevit sahiden Karagöz ile
Ben de elbette biliyorum, proje j harfiyle yazılır. Proce ise başka bir şey, arif olan anlamıştır. Sadece Erdoğan’ın gündeme sokuşturduğu malum şeyi kastetmiyorum, siyaset galerisinde sergilenen proje formatındaki her şey, olsa olsa proce olarak adlandırılabilir. Erdoğan’ın procesinin muhtevasını tartışabiliriz. İstanbul’da Büyükşehir Belediye Başkanlığı yaparken —şehrin aşırı büyümesi yüzünden— vize lafları eden bir adamın, Başbakanlık koltuğuna
Toplumlar, içinden çıkamadıkları hallerde, aralarından birini öne sürüp, peşine takılırlar. Ergenekon destanı, bu toplumsal ruh halinin en iyi ifade edildiği metinlerden biri değil mi? Eğer çaresiz kalmışsanız, aranızdan biri de öne çıkamıyorsa, bir kurdun bile peşine takılabilirsiniz. Hani bildik deyiştir, en kötü karar, kararsızlıktır. Şartlar ağırlaştığında en kötü eylem de eylemsizliktir. Hareket edenin, şöyle veya
Fransız ordularının sırtı yerden kalkmıyordu. Napolyon’un komutasında Avrupa’nın tozunu attılar. Ordular aynı ordulardı. Sadece komutanları değişmişti. Napolyonların komutasında imkânsızı başaranların pek azını hatırlıyoruz. Napolyonların ise neredeyse her birini… Sadece askeri alandan söz etmiyorum. Siyasette, sanatta ve hatta iktisatta da birçok Napolyon yaşadı. Unutulması, ihmal edilmesi zor insanlardı hepsi. Hemen hepsini derin bir saygıyla hatırlıyoruz. Ama
ODTÜ’nün kampusu, o günün ölçülerine göre, şehrin bir hayli dışında kalıyordu. Şehir ile okul arasındaki ulaşımı, bakımlı otobüslerden oluşan bir filo sağlardı. Pencere altlarında kırmızı beyaz bantlar olan mavi 302’leri, o dönemde Ankara’da yaşayan herkes hatırlar. 1970’lerin ortalarına kadar bu otobüslerle son derece konforlu yolculuklar yaptık. Ayakta seyahat ettiğimiz de elbette oluyordu ama ayaktaki yolcuların
Türkiye’nin en şaşaalı reklam ajanslarından biri, 2007 seçimleri öncesinde siyasi durumu tahlil ederken iki tespit yapmıştı. Birincisi, bir seçim öncesinde ilk defa olmak üzere, çok yoğun bir kararsızlık olduğu kanaatine varmışlardı. Hem de saflar aylar öncesinden netleşmişken, herkes kararını 27 Nisanda vermişken… Ne denir, yuh yani. İkinci tespit daha da vahimdi. Cumhurbaşkanını seçtirememiş olmak AKP’nin
Seçmenler 1999’de parlamentonun üçte birini, 2002’de yarısını değiştirdi. Bunlar, parlamenter demokrasi tarihinde benzeri muhtemelen görülmemiş depremlerdi. Ama şimdi daha şiddetle sarsılıyoruz. Parlamentonun yarısı daha şimdiden, siz sandığa gitmeden, parlamento dışında kaldı. Bu iyi bir şey midir? Manasız bir soru sorduğumun farkındayım. Ama itiraf edin ki, benzer bir soru başka bir alanda sorulsa hiç de manasız
Ben bu yazıyı yazarken partilerin aday listeleri netleşmiş değildi. Netleşmesini bekleyebilirdim. Ama lüzum yok. Listeler her nasıl gerçekleşirse gerçekleşsin, kimseyi tatmin etmeyecek. Tıpkı Fenerbahçe’nin kadrosu gibi, kim dışarıda kalmışsa onlar konuşulacak. Konuşup duracağız ama hepimiz aslında biliyoruz ki, kimlerin seçileceğinin ehemmiyeti yok. Falancanın yerine filancanın mebus olması, mebus olanların veya olamayanların hayatını elbette çok değiştirecek.
